ชาย2 ญ1 ผมขอคุยกับหัวหน้า เค้าก็ ไม่ให้คุย สรุป เหมือนกัน คือ โทร หามือถือ ถึง
ติดหรือไม่ติดก็คิดเงิน 3 บาท ครับ

มันเป็นของตกลงกันระหว่าง บ มือถือ กับ TOT ครับ มือถือจะได้ค่าเชื่อมสัญญาณ จาก โทรบ้าน ไปมือถือ

ผมโทรไปถามเค้าว่า แล้ว ทำไม โทรตู้สาธารณะ ทำไม โทรเข้ามือถือทำไมไม่เสีย
เงิน (วัดจาก เหรียญตก) แต่ ทำไม โทรบ้านถึงเสียละ เค้าตอบไม่ได้ เงียบ

ผมคิดว่า (คิดว่านะครับความคิดส่วนตัว) โทรสาธารณะ นั้นสามารถดูได้ว่าเงินหล่น
ไปมั้ย แต่โทรบ้านไม่มี meter ในการตรวจสอบ ผมโมโหมากๆๆ กับการทำสัญญาของรัฐกับบ มือถือ ที่รัฐ กับประชาชนเสียผมประโยชน์ แบบนี้

มือถือค่ายอะไรที่มีจำนวนเบอร์ เยอะที่สุดก็รู้ๆ กันอยู่ ผลประโยชน์มหาศาล

ข้อมูลทั้งหมด ผมเอามาจากปากของ call center 189 ครับ

สรุป ถ้าคุณไม่เชื่อ โทร 189 ครับ หรือ call center ของ tot [www.tot.co.th]

ปล ผมบอกทุกคนที่ผมรู้จัก เพือป้องกันตัวเองแล้ว

บัตร มือถือ นาฬิกา กระเป๋าเงิน แล้วก็สิ่งของสำคัญทางจิตใจหายไปหมดในชั่วพริบตา

คำพูดเหล่านี้เป็นคำพูดที่เราเล่าให้เพื่อนคนหนึ่งฟังใน msn

อยากจะให้คนที่ได้รับเมล์นี้ช่วย Forward ต่อไปให้คนอื่นๆด้วยนะคะ

เพราะจากประสบการณ์ครั้งนี้ เราสูญเสียสิ่งของไปมูลค่ารวมเกือบ 3

หมื่นบาทเลยทีเดียว (มันไม่ใช่น้อยเลยนะ)

เรื่องเกิดวันเสาร์ที่ 21 สิงหาคม 2547

วันนี้เราไปปริ้นท์รูปในมือถือที่สยามเซ็นเตอร์มา

เพราะทางโนเกียมาเปิดตัว 7610 ก็เลยให้ปริ้นท์รูปฟรี

พอเราปริ้นท์รูปเสร็จ ก็จะเดินไปอีกห้างนึง ที่อยู่ติดกัน(Siam Dicovery)

ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาเรียก มาขอให้เราช่วยเลือกเสื้อผ้าให้

เค้าบอกว่าเค้ามาจากมาเลเซีย พรุ่งนี้จะถึงวันเกิดของน้องสาวเค้า

เค้าจะมาซื้อเสื้อผ้าให้น้องเค้าประมาณ 10 ชุด

แต่น้องเค้าประสบอุบัติเหตุมาซื้อเองไม่ได้

เค้าบอกว่าเห็นว่าเราหุ่นใกล้เคียงกับน้องเค้าเลย

ก็เลยมาขอให้ช่วยเลือกซื้อแล้วก็ลองเสื้อให้

เพราะเค้าไม่รู้ว่าแบบไหนที่วัยรุ่นเค้าใส่กัน

แล้วก็ลองชุดให้เค้าหน่อยว่าหุ่นแบบนี้จะใส่ได้รึเปล่า

เพราะเค้าไม่ค่อยรู้จักทาง แล้วก็กำลังท้องอยู่ด้วย

เราสงสารเค้า เห็นว่าไม่ค่อยรู้จักทาง แล้วก็กำลังท้องอยู่ (เค้าบอกว่าเค้าท้องอยู่)

เดินเยอะๆคงไม่ดี เราก็เลยช่วยเค้า แล้วในห้างที่อยู่ตอนนั้นน่ะมันไม่ค่อยมีร้านเสื้อผ้าวัยรุ่นเท่า
ไหร่ เราก็เลยพาไปอีกห้างนึงใกล้ๆที่นั่น ชื่อห้างโตคิวที่อยู่ติดกับมาบุญครอง

เราก็ไปเลือกเสื้อ เลือกได้แล้วก็ต้องลองว่าใส่พอดีรึเปล่าใช่มะ

เราก็เข้าไปลองเสื้อ เพราะเค้าบอกว่าซื้อไปแล้วมาเปลี่ยนไม่ได้เพราะเค้าอยู่ไกล

อยากให้ซื้อไปแล้วใส่ได้พอดี พนักงานที่ร้านแรกก็บอกให้เราเอากระเป๋าเข้าไปด้วย เราก็เอา
เข้าไป พอเราลองเสร็จก็ออกมาให้เค้าดู แต่เค้าก็ไม่เอาเสื้อตัวนั้นที่เราลอง

แล้วหลังจากนั้นก็เลือกเอาชุดตัวอื่นอีก 2 -3 ชุดที่ร้านนั้น

แต่คราวนี้เราไม่ได้ลอง เพราะคิดว่าน่าจะใส่ได้บวกกับเค้าบอกว่ารีบด้วย

แล้วเค้าก็บอกที่ร้านนั้นว่าเดี๋ยวกลับมาเอา ขอไปดูร้านอื่นต่อ

เราก็เลยพาเค้าไปดูที่ร้านAIIZที่อยู่ไม่ไกลจากร้านนั้น

ระหว่างทางที่เดินไป เค้าบอกกับเราว่าเค้าวางเครดิตไว้ให้ที่ร้านแรกแล้ว

จะเป็นไรมั๊ยเนี่ยะ คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง เพราะไม่ได้บอกรหัสไว้

ตอนนั้นเราก็เริ่มคิดแล้วว่า จ่ายด้วยบัตรเครดิตมันไม่เห็นต้องบอกรหัสอะไรเลย

เพียงแต่เจ้าของบัตรเครดิตต้องเซ็นชื่อเท่านั้นแหล่ะ เพราะถ้าคนที่เคยจ่ายเงินผ่านบัตรเครดิต
ประจำน่าจะรู้นี่นา ขนาดเราไม่เคยจ่ายเงินผ่านบัตรเครดิตยังรู้เลย

แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะยังไม่คิดอะไรมาก

แล้วพอมาถึงร้านที่สอง เค้าก็บอกว่าที่ไม่เอาชุดที่เราลองเมื่อตะกี๊

ก็เพราะเค้าลืมบอกไปว่าศาสนาที่เค้านับถือ(ศาสนายาวี อะไรของเค้าก็ไม่รู้)

มีข้อห้ามไม่ให้ใส่เครื่องประดับ แต่เมื่อตะกี๊เราใส่รองเท้าเข้าไป สร้อย นาฬิกา เข้าไปลอง

เค้าก็เลยซื้อไม่ได้ เพราะจะผิดศีลบ้าบออะไรของเค้านั่นแหล่ะ

เราก็เลยถอดเก็บไว้ในกระเป๋าเรา แล้วถอดรองเท้าเข้าไปลอง

แล้วฝากกระเป๋าให้พี่พนักงานดูให้

แต่พอซักพักพนักงานเค้างานยุ่งก็เลยบอกว่าดูกระเป๋าด้วยนะคะ

ผู้หญิงคนนั้นเค้าก็เลยถือไว้ให้ แล้วเร่งให้เราเข้าไปลองเสื้อ

แล้วเค้าก็บอกว่าเค้าจะไปเคลียร์เรื่องเงินกับพนักงาน

เราก็อยากให้มันเสร็จๆไป เพราะเริ่มเบื่อแล้ว

ข้าวเช้า ข้าวกลางวันก็ยังไม่ได้ทาน หิวแล้วด้วย

กะว่าช่วยเค้าเสร็จแล้วเราจะโทรไปนัดเพื่อนอีกคนออกมาทานข้าวด้วย

พออกมาจากห้องลองเราก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้น

เราก็เริ่มคิดว่ามันเหมือนกับที่เราคิดไว้เลยว่า

ถ้าเป็นพวกมิจฉาชีพ มันต้องหาทางเอาของไปตอนที่เราไม่เห็น

เราก็เลยถามพนักงานว่าผู้หญิงที่ร้านนั้นว่า 'คนเมื่อกี๊ที่มากับเราหายไปไหนแล้ว'

เค้าก็บอกว่าผู้หญิงคนนั้นบอกว่าขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย

เราก็เลยรู้แล้วว่ามันต้องเป็นพวกต้มตุ๋นแน่นอน

ตอนนั้นใจเริ่มใจไม่ดีแล้ว จะตามมันเจอมั๊ยเนี่ยะ

ขออย่าให้เป็นมิจฉาชีพจริงเลย

เราภาวนาขอให้เค้าจริงใจกับเรา แล้วไปเข้าห้องน้ำจริงๆ

หลังจากที่เดินวนไปวนมารออยู่ซักพัก

เราก็เลยถามพนักงานว่าเค้าไปทางไหน

แล้วก็ตามไปที่ห้องน้ำชั้นที่ผู้หญิงคนนั้นขึ้นไปก็ไม่เจอ

เราก็เลยลงมาที่ชั้นเดิมแล้วไปถามที่ร้านแรกว่า

'ผู้หญิงคนนั้นได้วางบัตรเครดิตไว้ที่ร้านจริงรึเปล่า'

เค้าก็บอกว่าไม่ได้วางบัตรไว้ แล้วพนักงานคนนั้นก็ถามเราว่าเรารู้จักกับผู้หญิงคนที่มาด้วยรึเปล่า

เราก็คิดเลยว่าพี่เค้าต้องรู้เรื่องอะไรมาแน่ๆเลย

เราก็เลยเล่าให้พี่เค้าฟัง พี่เค้าก็เลยบอกว่าเคยเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ที่ร้านมาแล้วครั้งนึง

แต่คนนั้นบอกว่าจะซื้อไปให้น้องสาวที่อยู่ที่ฝรั่งเศส

แต่ผู้หญิงคนละคนกัน แต่พี่เค้าไม่แน่ใจว่าคนนี้จะใช่พวกต้มตุ๋นเหมือนคราวนั้นรึเปล่า

เพราะไม่รู้ว่าเรารู้จักกับเค้ารึเปล่า ตอนแรกพี่เค้าก็จะบอกให้เราระวังๆไว้แล้ว

แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ปล่อยให้พนักงานคนนั้นพูดกับเรา 2

คนตามลำพังเลยเลย เดินตามพี่พนักงานตลอดตลอด

พี่เค้าก็เลยบอกให้เราเอากระเป๋าเข้าไปในห้องลองด้วย

หลังจากที่รู้เรื่องกันแล้ว เราก็เลยถามว่าจะทำอย่างไรดี

ที่นี่ไม่มีกล้องถ่ายไว้เหรอ ยิ่งได้ยินพี่เค้าบอกว่าที่ชั้นเครื่องแต่งกายสตรีนี้ไม่มี

เรายิ่งแทบจะทรุดเพราะเราหลงกลมันเข้าแล้ว

หลังจากนั้นก็เลยบอกกับคนที่เป็นเจ้าหน้าที่ที่ห้างนั้น

แล้วเค้าก็พาไปที่สำนักงานของห้าง แล้วแจ้งเรื่องกับเจ้าหน้าที่ไว้

แล้วเจ้าหน้าที่ก็เอาบันทึกที่เคยมีคนมาแจ้งความไว้ที่เป็นกรณีเดียวกันให้ดู

เราอ่านดูแล้วก็เหมือนกันเปี๊ยบเลย

แบบว่าไม่รู้จักทาง มาซื้อของให้น้องสาว ให้ช่วยเลือกซื้อให้

แต่มันก็เกิดตั้งแต่ปี 45 แล้ว ตอนนี้กลับมามีอีกครั้ง

เค้าก็เลยให้จดชื่อ เบอร์โทรติดต่อของเราไว้

เผื่อว่าคนร้ายมันจะทิ้งกระเป๋าหรือสิ่งของที่จะมัดตัวมันได้ไว้

เช่น พวกบัตร รูปภาพ หรืออื่นๆ ยกเว้นพวกโทรศัพท์มือถือ ที่มันจะเอาซิมการ์ดออกแล้วหักทิ้ง

แล้วเอาเครื่องไปขายต่อคิดดูสิ เครื่องเรา 7610 เอาไปขายหมื่นนึง ก็มีคนรีบซื้อแล้ว มันก็ได้
ไปเหนาะๆหมื่นนึงโดยไม่ต้องทำอะไรมาก

ถ้าหากว่ามันทิ้งกระเป๋าเราไว้แล้วเอาสิ่งที่มันอยากได้ไป

ทางเจ้าหน้าที่จะโทรให้เรามารับคืน แต่มันต้องทิ้งที่ในห้างนะนั้นนะ เราถึงจะได้คืน

ซึ่งมันมีเปอร์เซ็นที่น้อยมาก เราแทบจะไม่หวังเลยล่ะว่าจะได้อะไรคืนมา

นอกจากทำได้แค่คิดว่ามันเป็นประสบการณ์”จริง”ที่เกิดขึ้นกับเรา

ทำให้เรารู้ว่าเราไม่ควรสงสาร หรือไว้ใจใครง่ายๆ

อยู่กรุงเทพฯ มิจฉาชีพมีเยอะมากๆๆๆ

เราก็ได้แต่กลับมาคิดว่าเราเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเกินไปรึเปล่า

เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตัวเราแล้ว เราก็ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของผู้ที่จะต้องสูญเสียสิ่งของ

มีค่าต่างๆให้แก่พวกที่ขี้โกง เราก็เลยคิดว่าประสบการณ์ที่มีค่าที่เกิดขึ้นกับเราในครั้งนี้

ไม่ควรที่จะถูกเก็บไว้ให้รู้เพียงแค่ในหมู่คนที่รู้จักเรา แต่มันน่าจะเป็นอุทาหรณ์ให้แก่คนอื่นๆได้บ้าง
เพื่อป้องกันตัวเอง

ของที่หายไปเราเสียดายนะ เสียดายมาก เพราะเก็บเงินซื้อมาเองและบางอย่างก็เป็นของที่
เรา

ขาดไม่ได้มันเป็นคุณค่าทางจิตใจ เป็นของที่คนที่รักเราให้มา เช่น ในวันเกิด

แต่เราก็คงจะเสียใจไม่นาน แต่ประสบการณ์นี้จะยังคงอยู่กับเราไปตลอดกาล

ขอให้คุณช่วยForward เมล์นี้ต่อไปเรื่อยๆด้วยนะคะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ

แต่ในปัจจุบันนี้มัจฉาชีพมีทุกที่ ทุกรูปแบบ เพื่อคนที่คุณรักจะได้ไม่ตกเป็นเหยื่อของพวกนี้ค่ะ"

“นก”

ช่วยอ่านหน่อย อันนี้สำคัญ ไม่ใช่เรื่องตลกนะ!!

ซื้อเครื่องดื่มบรรจุกระป๋องชนิดใดก็ตาม ก่อนดื่มคุณต้องแน่ใจว่าได้ล้างฝากระป๋องด้วยน้ำก๊อกและสบู่แล้ว หรือถ้าไม่มี ก็ขอให้ใช้หลอดดูดแทน เพื่อนคนหนึ่งของครอบครัวได้เสียชีวิต หลังจากดื่มโซดากระป๋อง โดยไม่ได้ล้างฝากระป๋องก่อนดื่ม ปรากฎว่าที่ฝากระป๋องเต็มไปด้วยฉี่หนูที่แห้งแล้วและเป็นพิษซึ่งมีอันตราย ร้ายแรงถึงชีวิต !!!!
เครื่องดื่มกระป๋องและอาหารกระป๋องมักถูกเก็บไว้ในโกดังเก็บของและ ตู้ container ซึ่งมีหนูเข้ามาอยู่เต็มไปหมดและของเหล่านี้ก็จะถูกส่งต่อไปจำหน่ายยังร้านค้าปลีกต่างๆ โดยที่ไม่ได้ทำความสะอาดอย่างถูกต้อง

ทำอย่างไร เมื่อรถคุณตกน้ำ

เปิดประตูลำบากครับ นึกถึงพายที่เราพายเรือซีครับ ต้องแหวกน้ำน่ะา
หนักขนาดไหน นี่ประตูทั้งบาน หนักกว่าพายขนาดไหน
> กดกระจกลงครับ ไฟฟ้าไม่ได้ช็อตเพราะตกน้ำ เนื่องจากเป็นไฟ DC
> ยังใช้ได้อยู่ไม่น้อยกว่า 5-10 นาทีแน่นอน
> กดกระจกลง แล้วออกมาทางหน้าต่างนั่นแหละครับ แต่ก่อนกดกระจกลงน่ะ

> อย่าลืมเอาเข็มขัดนิรภัยออกเสียก่อน
>
> ไม่ต้องไปห่วงเรื่องเปิดประตู ทำไม่ได้หรอกครับ่
> กระจกไฟฟ้านี่แหละ เอาลงง่ายกว่าหมุนเสียอีกรับ่ก่
>
> ผมไม่อยากใช้ชื่อนี้ในนี้ ไม่อยากเข้ามาตอบกระทู้ด้วยซ้ำะ
>
> แต่คราวนี้ จำเป็นครับ ผมไม่อยากให้คนไทยพวกเราต้องเสียชีวิต
> เพราะไม่ทันคิดกับการเปิดประตูรถที่จมน้ำอีกแล้ว
> เลยจำเป็นต้องมาเตือนกันเท่านั้น
>
> มีการพิสูจน์กันแล้ว ใน LA สหรัฐอเมริกา
> ใช้ตำรวจกับรถยนต์ที่ยกลงไปในสระน้ำ
> ให้ตำรวจอีกสองคนไปช่วยกันเปิดประตูจากด้านนอก เปิดไม่ออก
>
> ใช้ตำรวจตัวใหญ่ ใส่ชุดมนุษย์กบอยู่ในรถ ผลักประตูก็ไม่ออกิ
> ต้องออกทางกระจกอย่างเดียว ไม่ต้องทุบ เพราะทุบก็แตกยาก และแตกแล้ว
> ก็จะมีเศษกระจกเข้าไปบาดหน้าตาคนทุบ
>
> กดกระจกลงให้หมดอย่างเดียว รอดแน่ ถ้ามีสติ>
> ทุกท่านครับ มีลูกบอกลูก มีหลานบอกหลาน เกี่ยวกับเหตุการแบบนี้
> วันหนึ่งจะแก้ไขได้ถ้าเราบอกทุกคนในครอบครัวว่า......
> ถ้ารถตกน้ำสิ่งแรงที่ต้องทำก่อนที่รถจะเริ่มจม
> ตั้งสติ และไขกระจกลงให้เร็วที่สุด เพื่อที่น้ำ จะได้เข้ามาในตัวรถ
> อากาศที่อยู่ในรถจะถูกแทนที่ด้วยน้ำ... แล้วกั้นหายใจพยายาม
> เปิดประตัวออกไป จะเปิดได้ง่ายกว่า แรงดันในรถจะ ลดลง
> อย่าเสียเวลาทุบกระจก เพราะน้ำจะดันกระจกด้านนอกไว้
> เหมือนคนดันประตูที่เราพยายามจะผลักออกไป.. คนที่เคยรอดชีวิตออกมา
> เชาเล่าให้ผมฟังู
> เป็นวิศวะกร ขับรถกระบะ ตกไปในน้ำ พยายามทุบกระจก ด้วยโทรศัพทอกมา
> รุ่นกระบอกน้ำสมัยนั้น แต่ไม่สำเร็จ
> เลยไขกระจกตอนที่น้ำกำลังท่วมมาจนถึงหูจับประตู พอไขกระจก
> น้ำก็เริ่มเข้ามาน้ำ
> เขาจึงเปิดประตูออกมาได้.....สักวันหนึ่งมันต้องแก้ไขได้ก
> เหมือนเมื่อก่อนที่คนชอบนั่งท้ายรถกระบะ แล้วตกมาตายข
> เดี๋ยวนี้ผมไม่เห็นใครนั่งบริเวณขอบกระบะกันแล้ว
> จะนั้งที่พื้นกระบะเลยแล้วเอาหลังพิง
> เอามือเกาะไว้....มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ถ้าเราช่วยกันบอกต่อ ๆ ไป

ครั้งสุดท้ายที่เติมน้ำมัน คุณดับเครื่องยนต์หรือเปล่า... แล้วก่อนหน้านั้นหรือทุกๆครั้งละ...

คุณทราบหรีอไม่ว่า โศกนาฏกรรมจากการเติมน้ำมันโดยที่รถยนต์ไม่ได้ดับเครื่อง เกือบจะได้เป็นข่าวใหญ่ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ออกรายการข่าวภาคเช้า ภาคสาย ภาคบ่าย ภาคค่ำของสถานีโทรทัศน์ทุกช่องไปแล้ว หากปั้มน้ำมันแห่งนั้นไม่มีเด็กปั้มมือไวตาไวหัวไวและมีสติ สามารถระงับยับยั้งเหตุการณ์ไม่ให้ลุกลามใหญ่โต

ความจริงในสถานบริการน้ำมันทุกแห่งมีป้ายเตือนติดไว้แล้วว่า "โปรดดับเครื่องยนต์ขณะเติมน้ำมัน" แต่เราก็มักจะเห็นเป็นแค่ป้าย เป็นแค่คำเตือนแกมขอความร่วมมือธรรมดาๆ ไม่ได้คิดเป็นสิ่งที่จะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งเครียด

แต่ทราบหรือไม่ว่า ในช่วงเวลาที่คุณกำลังนั้งเพลินฟังเพลงเพราะๆอยู่ในรถที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ เพื่อให้น้ำมันหลังไหลออกจากสายลงสู่ถังน้ำมันในรถคุณ อันตรายร้ายแรงถึงขั้นสามารถคร่าชีวิตคนมากมายก็อาจจะกำลังเกิดขึ้น

นั้นเป็นเพราะว่า ขณะที่กำลังบีบหัวจ่ายปล่อยน้ำมันเชื้อเพลิงไหลลงสู่ถังนำมันในรถขณะนั้น น้ำมันจะมีการระเหยเป็นไอลอยออกมา ไอของน้ำมันที่ระเหยออกมานี้จะรวมตัวผสมกับก๊าซออกซิเจนที่มีอยู่ในอากาศภายนอก และลอยตัวไปพบกับความร้อนที่ตัวเครื่องของรถหรือบริเวณหัวเทียนของรถจักรยานยนต์ เมื่อทั้งหมดรวมตัวกันเข้าด้วยกัน เชื้อเพลิงออกซิเจน และความร้อน ก็ครบองค์ประกอบของการติดไฟพอดี การลุกไหม้จะเกิดขึ้นรวดเร็ว เพราะน้ำมันซึ่งเป็นเชื่อเพลิงนั้นเป้นวัตถุไวไฟอย่างดี

ที่น่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ยังมีน้ำมันเชื้อเพลิงอีกมากมายที่ปั้มน้ำมันเตรียมไว้บริการลูกค้า และเก็บไว้ในถังที่เรียงรายอยู่ภายใต้พื้นลานของปั้มน้ำมันที่รถของเราจอดอยู่โดยทั่วไปสถานบริการน้ำมันหนึงๆจะมีถังเก็บน้ำมันฝังอยู่ใต้ดิน 5 ถัง ความจะเฉลี่ยถังละ 20,000 ลิตร เท่ากับว่ามีปริมาณเชื้อเพลิงอยู่ใต้พื้นดิน 100,000 ลิตร และทั้งหมดนี้ก็พร้อมที่จะลุกเป็นไฟได้เสมอ

แม้ว่าโอกาศที่ถังน้ำมันใต้ดินจะระเบิดได้มีเพียง 0.05% ก็ตาม แต่คำว่า "อุบัติเหตุ" แปลว่า เหตุที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด หรือความบังเอินเป็น

จะเกิดอะไรขึ้น หาก 0.05% นั้นบังเอินเป็นช่วงวินาทีที่คุณเติมน้ำมัน

เสียเวลาสตาร์ตเครื่องรถอีกสักครั้งปิดแอร์และทนร้อนเพียงไม่กี่นาที ย่อมดีกว่าความเสี่ยงต่อการสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้น

ทราบอย่างงี้แล้ว เติมนำมันครั้งต่อไปอย่างลืมดับเครื่องชน เอ๊ย.. ดับเครื่องยนต์ก่อนนะค่ะ